„Koń jaki jest, każdy widzi” dlatego mniej przyjrzymy się politykom, a bardziej dziennikarzom – wyrobnikom słowa. To, że politycy kłamią każdy wie. Że kampanie wyborcze są tak pokierowane, żeby trafić do jak największej liczby odbiorców i dostać jak największą liczbą głosów nowością nie jest. Oczywistym jest też, że łudzi się każdy, kto sądzi, że są jacykolwiek politycy (i mówimy tutaj o tych, którzy mają realne szanse na zajmowanie ważnych stanowisk: prezydenta, ministra lub prezesa rady ministrów), którzy mają w 100% czyste sumienie, nieskalane żadnym kłamstwem. Dlatego nie mam zamiaru opisywać tutaj tego co film miał przekazać, bo przekazywał rzeczy oczywiste. I choć bawiło mnie PO jednakowo co PiS czy SLD to swoich poglądów politycznych zmieniać nie będę.

Ludzie nie powinni wiedzieć jak się robi kiełbasę i jak się robi politykę.

Tego powinniśmy się trzymać i w to się nie plątać. Nigdy takiej partii politycznej nie było, która dogodziłaby w stu% chociaż jednej osobie, nie mówiąc o całym społeczeństwie. Polityka śmierdzi ona na kilometr i zostawiamy ją tym, którzy za ten smród dostają pieniądze. I tak dostaje im się też po gębach dzień w dzień, 24 godziny na dobę. Pora na orędowników prawdy, na dziennikarzy. Na tych, którzy chcąc pokazać nam „prawdę” – manipulują, przekręcają, grają na emocjach. Na tych, którzy zrobią wszystko, żeby zrobić jak najlepszy materiał, który zostanie kupiony przez społeczeństwo. Jak temat podjął profesor dr hab. Bogusław Wolniewicz: „Dziennikarz – wyraziciel opinii, czy najemnik słowa?”

Dziennikarz jest tubą nagłaśniającą i reprezentantem IV władzy, steruje bowiem opinią publiczną.

Dlatego tutaj pojawia się problem. Politykom mało kto ufa, mimo coraz lepszego PR. Niewielu jest ludzi, którzy uwierzą ślepo w to co zostanie wypowiedziane przez kogokolwiek z Sejmu, Senatu czy Pałacu Prezydenckiego. A co z dziennikarzami? Przecież ludzie im wierzą. Jeżeli dziennikarz poda jakikolwiek, choćby najbardziej zmanipulowany dowód: fama pójdzie w świat.

Sekielski na filmie zatytułowanym „Władcy Marionetek” biega za politykami, nie pozwala nikomu dojść do słowa, atakuje, nie jest obiektywny (a obiektywność leży w żelaznej roli dziennikarzy). Od początku wyszedł z wyciągniętymi wnioskami, a jego zamiarem było ich przeforsowanie – nie, jak być winno: wyciąganie ich na podstawie zebranych materiałów. Granie na emocjach, takie jak chodzenie po Sejmie z ojcami dwóch z zamordowanych w Iraku żołnierzy, jest poza granicami dobrego smaku, a bronienie się słowami „czasami trzeba zniżyć się do poziomu swoich wrogów” nie przynosi oczekiwanego efektu. Pan Tomasz ośmieszył siebie i swój subiektywny dokument, pokazując rzeczy niemalże oczywiste w bardzo niedelikatny sposób, który miał przede wszystkim wstrząsnąć. I wstrząsa, porusza – nie mogę ukrywać, że film oglądałem z zaciekawieniem, a to dlatego, że Tomasz Sekielski jest jednym z niewielu dziennikarzy, których naprawdę szanuję i doceniam, mimo mojego zdania na temat „Władców Marionetek”. Ale czy ten wstrząs to wszystko co film powinien przekazać? Ojcowie zostali wykorzystani do podkręcenia poziomu emocji, niektóre rozmowy zostały tak zmontowane, żeby były jak najbardziej wyrwane z kontekstu. Ale tak się robi dzisiejszą telewizję, tak działają dziennikarze – bo w ten sposób zarabiają pieniądze na życie – manipulując faktami. I nie chcę pytać czy to moralne, etyczne czy po prostu dobre. Telewizję się tak robi – na świńsko, grając na emocjach, szokując, nie zawsze w odpowiedni sposób. Pora w końcu zdać sobie z tego sprawę. To są ludzie, jak każdy z nas. Nie są nieomylni, też kłamią i też robią nieraz coś wbrew sobie, po to tylko by nakręcić tę maszynkę. A maszynka działająca w odpowiedni sposób – jest istną kurą znoszącą złote jaja (widzisz Wąski coś narobił? urwałeś kurze złote jaja!). Myślę, że to są najważniejsze wnioski, które powinno się z filmu wyciągnąć i dobrze wbić do głowy.

Zdanie, które spowodowało, że serce zabiło mocniej była sama, bardzo udana, końcówka filmu. Dzieci, które recytują znany wszystkim wierszyk „Kto Ty jesteś? Polak mały”:

- Kto ty jesteś?
- Polak mały.
- Jaki znak twój?
- Orzeł biały.
- Gdzie ty mieszkasz?
- Między swemi.
- W jakim kraju?
- W polskiej ziemi.
- Czym ta ziemia?
- Mą ojczyzną.
- Czym zdobyta?
- Krwią i blizną.
- Czy ją kochasz?
- Kocham szczerze.
- A w co wierzysz?

Ostatnie, najważniejsze zdanie „w Polskę wierzę” nie pada, zamiast tego pojawia się czarny ekran w momencie, kiedy społeczeństwo otwiera usta, by dokończyć. I zamiera w takiej pozycji, nie wymawiając najważniejszych ze słów. To wstrząsnęło, spowodowało, że serce zabiło mocniej.

P.S. Z tego miejsca pragnę zaznaczyć, że telewizję TVN lubię, lubiłem i lubić będę. Artykuł odnosi się do całości – jako do całej grupy dziennikarzy w Polsce, nie ograniczający się wyłącznie do wymienionej już stacji czy konkretnej osoby. Pan Tomasz Sekielski został podany za najlepszy przykład – posłużył jako wzór i natchnął do napisania tego artykułu.

i wcale nie mówię tego złośliwie żeby homoseksualistów obrażać, naprawdę im współczuje bo spotkała ich tragedia.

Nie Tobie to oceniać, wyobraź sobie, że niektórzy, ba! – większość, akceptuje swoją orientacją i wcale to dla nich tragedią nie jest. Jeżeli spotkają kogoś swej płci kogo POKOCHAJĄ (a MIŁOŚĆ jest jedną z największych wartości – co chyba nie ulega spekulacjom?) będą wręcz uważali swoją orientację za dar. Nikt z nich nie potrzebuje współczucia ani litości.

Druga sprawa dziecko takie będzie wyśmiewane w szkole przez rówieśników, będzie miało zaniżoną samoocenę, poczucie alienacji, to wszystko może doprowadzić do wielu tragicznych wydarzeń które nikomu nie są potrzebne.

Dokładnie – nie są. Więc po co ta nienawiść? Dlaczego niektórzy rodzice ją wpajają? To są te chrześcijańskie wartości, o których tyle się mówi? Dlaczego prowokujesz tekstem „współczuję, bo spotkała ich tragedia” w odniesieniu do gejów, lesbijek oraz osób biseksualnych? Może pora to zaakceptować, bo takie związki istnieją – a w niektórych krajach nawet adopcja jest legalna (i błagam: nie mów, że tego być nie powinno, bo JEST i nic na to nie poradzisz). Piszesz mądrze, więc i mądre wysuń z tego co piszesz wnioski – dzieci gejów i lesbijek mogłyby normalnie funkcjonować, gdyby sprawa ta była powszechnie akceptowalna (co jest ideą utopijną – więc możemy tylko gdybać). Nieprawdą jest, że dziecko wychowane przez osoby homoseksualne samo by takie było. Orientacja seksualna nie jest przekazywana genetycznie, nic tutaj nie zależy też od czynnika środowiskowego – heteroseksualizm jest, był i będzie orientacją wiodącą, bo tak działa mózg człowieka. Dziecko homoseksualistów nie zagląda im przez szparkę od klucza – nie widzi ich uprawiających seks, więc nie będzie próbowało ich naśladować. A nawet gdyby próbowało – osoby homoseksualne w Polsce biorą się ze związków heteroseksualnych. I następuje tutaj pewna niekonsekwencja w myśleniu przeciwników, którzy uważają homoseksualizm za chorobę pomimo, że taka teoria została naukowo obalona.

Przyznam szczerze, że sam nie jestem zwolennikiem adopcji dla osób odmiennej płci. Ale jestem w stanie to zaakceptować i tolerować. Przejdźmy teraz do sprawy kolejnej. In vitro. Idąc za tokiem myślenia Ochmana:

A to, że nazwała in vitro dziełem szatana? No cóż w dzisiejszych czasach ma to raczej humorystyczny podtekst, ale nie zmienia to faktu, iż szatan małpuje Boga ergo jest zaprzeczeniem natury i miłości – jak np. in vitro.

Jako odpowiedź pozwolę sobie zacytować Żeroma:

Ochman: in vitro jest zaprzeczeniem miłości i natury? Medycyna, szczepionki etc. w takim razie są również zaprzeczeniem natury.

To co ratuje życie – jest super! To co daje życie – jest be! Tej kwestii najbardziej nie potrafię zrozumieć. Życie ludzkie jest „święte” – Watykan dopuszcza wszelkie lekarstwa, znieczulenia, transfuzję krwi, operacje, zabiegi, reanimacje, chemioterapię, prześwietlenia – czyli wszystko to co w jakimś stopniu NARAŻA życie człowieka dając MOŻLIWOŚĆ uratowania życia. Ryzyko jest dobre, bo w słusznej sprawie – w sprawie życia człowieka. Dawanie życia jest złe? Dlaczego? Bo jest nienaturalne? To słaby argument z ust ludzi, którzy wierzą w boskość człowieka ukrzyżowanego prawie dwa tysiące lat temu (na co zresztą nie ma zbyt wielu dowodów). Dlaczego gazety nie noszą nagłówków „KOŚCIÓŁ PRZECIWKO ŻYCIU”? To dopiero byłby hit, szał! Brzmi niewiarygodnie – lecz jest niezwykle prawdziwe.

Chciałem, żeby ten wpis wyszedł mi jak najmniej akościelny. Niestety nie udało się. Nie potrafię wręcz oprzeć się stwierdzeniu, że religia od zawsze uczestniczyła we wszystkich wojnach, że zawsze czyniła zło – ubierając je w piękne słowa. A lud szedł i wierzył. Żadna inna instytucja na tym świecie nie ma tylu tajemnic co Kościół. Pokusiłbym się wręcz jeszcze jednemu określeniu – nie chcę jednak wywoływać czegoś, co przekroczy granice „czystej kontrowersyjności” (całkiem ładne, paradoksalne określenie), a będzie już nieodwracalne.

P.S. Na samym końcu tej wiadomości pragnę zaznaczyć, że aktu apostazji nie dokonałem i dokonać nie mam zamiaru z jednego powodu. Ślub kościelny, na którym mi nie zależy, będzie mógł być wyjątkowo ważny dla kobiety, z którą będę miał zamiar się w przyszłości ożenić, a nie chcę robić jej krzywdy nie mogąc przystąpić do tego sakramentu.

Jezus w szkole stał się problemem ostatnich kilku tygodni. Jedni go chcą, drudzy nie – standardowy dylemat, w którym mamy dwie opcje do wyboru. Możemy być kochani, a możemy być znienawidzeni.

1. Opcja numer jeden zakłada, że krzyż zostaje. Wtedy fanatyczna skrajna część katolików będzie usatysfakcjonowana i zachwycona, że znowu ateistom utarła nosa. Szkoda tylko, że zapominają o swoich braciach – katolikach, którzy potrafią zrozumieć bunt społeczeństwa. Którzy potrafią powiedzieć: mają rację, nie będziemy wpychali się z krzyżem w życia otaczających nas innowierców. I takim też potrafię nawet powiedzieć dziękuję. Nie każdy musi przecież mieć ochotę, żeby oglądać storturowanego, przybitego do krzyża martwego człowieka.
2. Opcja numer dwa zakłada, że krzyż zostaje zdjęty. Krzyk, płacz, histeria i istne pandemonium (no bo w końcu to zło zwyciężyło, nie?). Wrzaski o nieuchronnej zagładzie społeczeństwa, o ‘zlewicowieniu’ i oddaniu się w ręce diabłom, demonom i szatanom, a także mówienie, któremu towarzyszy zacisk ust i zgrzyt zębów, o tym, że pochłonął nas zachód, że zachód nas zmanipulował i zachód nas zniszczy. A Unia Europejska zabierze nas wprost do piekła, DO PIEKŁA! Jeśli tylko nie ma tam fanatycznych katolików – poproszę od razu bilet!

Powiem nawet zupełnie szczerze, że nie miałbym nic przeciwko krzyżom. Nie, nawet nie miałbym nic przeciwko półksiężycom, pentagramom, obrazkom Jezusa czy gwiazdom Dawida gdyby nie fakt, że Kościół jest pod pewnym względem metaforycznie podobny do psa, który to sika po kątach, żeby oznaczyć swoje terytorium. Kościół zamiast moczu zostawia coś bardziej widocznego – krzyże, które są prawie wszędzie. Ale to nic, nawet to by mnie tak nie raziło, gdyby nie fakt tego jak Kościół ze wszystkich siła zaciska pięści, jak nienawistnie podchodzi do tej walki. Ta nienawiść tam właśnie jest najsilniejsza, gdzie coś idzie nie po myśli katolików. Nie rozumiem skąd to się bierze wśród tych, którzy z miłosierdziem i litością powinni podchodzić do swoich bliźnich. Mama zawsze mówiła do mojego brata: jesteś starszy, bądź mądrzejszy. Nie moglibyście choć raz pokazać klasy?

Było wielu szlachetnych ludzi, którzy poświęcili swoje życie w obronie szlachetnych idei, ale jakoś nie wystawia się wszędzie na widok publiczny ich powieszonych, rozstrzelanych czy spalonych zwłok, a w szczególności chroni się przed tym dzieci.

Wyobrażam sobie histeryczną reakcję każdego rodzica, w tym rodzica-katolika, który zorientuje się, że jakiś nauczyciel umieścił w gablotce model powieszonego na haku Janosika, który jak mówi legenda, bronił uciśnionych.

Jeśli katolicy chcą się upajać tym nekrofilnym widokiem, to niech wraz z nim pozostaną w pokoju, tudzież w swojej świątyni.

Może nie porównałbym Janosika do Jezusa, ale mimo wszystko podpisuje się pod sensem tych słów. I to tyle na ten temat.

Nie polecam, nie zachęcam – kto będzie chciał i tak tutaj zajrzy. Na samym początku pragnę z góry przeprosić za zdumiewającą prędkość serwera. Niestety nie jest ten WordPress dla mnie na tyle ważny, żeby stawiać go na zupełnie innym – najlepiej jeszcze płatnym.

*Pragnę również nadmienić, że Mateusza Ochmana znam osobiście, jego poglądy szanuję i nie mam nic przeciwko istnieniu jego osoby na tym świecie. Tym samym chcę oświadczyć, że z jego poglądami niewiele mam wspólnego, ba!, moje poglądy są zupełnie inne. Ten WordPress powstał nie po to, żeby opluwać i wyśmiewać jego słowa, a po to, by przedstawić zupełnie inny punkt widzenia na niektóre sytuacje – niż on sam właśnie. Z tego miejsca pragnę także Mateusza serdecznie pozdrowić i podziękować za natchnienie. ;)

Otaczająca nas rzeczywistość jest tak iluzyjna, sztuczna, nieprawdziwa i zakłamana, że oczy otwierają nam się dopiero w momencie kiedy najmniej się tego spodziewamy. Kiedy litery stają się ciaśniejsze, kartka mniejsza, słowa bardziej puste, a rozum zwodniczy, kiedy najprostsze wyrazy są już kompletnie bez znaczenia. Teraz dopiero można pojąć, że tak naprawdę rzeczywistość jest niedefiniowalna, że to co zawsze wydawało nam się oczywiste i proste – wcale takim nie jest.

Ile kłamstw jest w tym, że aby zmienić świat trzeba zacząć od siebie. Świata nie da się zmienić, jakkolwiek bardzo byśmy tego nie chcieli. Łatwo zmienić wodę w szklance na wodę w misce, ale to wciąż jest ta sama woda, jakkolwiek nie wydawała by się nam inna – jest tą samą wodą. Możemy nagiąć rzeczywistość, okłamywać samych siebie, próbować ją zrozumieć, a ostatecznie i tak z nią przegrać. Wygranymi są tylko Ci, którzy wiedzą, że nie można walczyć z wiatrakami, że jest to walka bezsensowna i bezcelowa. Trzeba się poddać – i paradoksalnie zwyciężyć.

Jestem już totalnie zmęczony i wykończony. Kartka faluje przed oczami, litery się poruszają. A jeszcze niedawno mówiłem, że to wszystko jest tak niemożliwe. Opadam z sił. Wyczerpanie bierze nade mną górę, a to wciąż i tak nie pozwala zasnąć. Nawet ściana staje się kimś, a przestaje być czymś.